Transformacja branży wapienniczej nie sprowadza się wyłącznie do technologii wychwytu CO₂. CCUS pozostaje ważnym elementem docelowej dekarbonizacji emisji procesowych, ale nie zastępuje modernizacji zakładów, która dzieje się dużo wcześniej: w kopalni, przy piecu, w automatyce, efektywności energetycznej i materiałowej, logistyce, jakości produktu, bezpieczeństwie pracy, kompetencjach technicznych oraz relacjach z otoczeniem.

Podczas referatu A. Masse pokaże kilka głównych obszarów transformacji branży wapienniczej:

1. Modernizacja jako proces długofalowy
Inwestycje i modernizacje w zakładach wapienniczych nie są jednorazowym zrywem wywołanym wyłącznie aktualną presją regulacyjną. To działania prowadzone od lat w celu poprawy efektywności, bezpieczeństwa, jakości, konkurencyjności i ograniczania wpływu zakładów na otoczenie.
2. Rdzeń procesu: piec, energia i stabilność produkcji
Transformacja zakładu wapienniczego zaczyna się od procesu produkcyjnego: sprawności pieców, automatyki, opomiarowania, bezpieczeństwa, stabilności parametrów i powtarzalności jakości.
3. Automatyzacja, dane, AKPiA i kompetencje
Rosnące koszty pracy, potrzeba stabilnej jakości oraz ograniczona dostępność kompetencji technicznych powodują, że automatyzacja i cyfrowe zarządzanie procesem stają się jednym z kluczowych kierunków modernizacji zakładów.
4. Surowiec, GOZ i efektywność materiałowa
Transformacja to także lepsze wykorzystanie każdej tony surowca, ograniczanie strat, zagospodarowanie frakcji o niższej wartości oraz rozwój technologii pozwalających zwiększać efektywność materiałową.
5. Rozwiązania specjalistyczne zamiast prostego surowca
Branża wapiennicza coraz częściej dostarcza nie tylko surowiec, ale rozwiązania o określonej funkcji technologicznej: sorbenty wapienne, produkty dla rolnictwa, pasz, budownictwa, przemysłu czy ochrony środowiska. W prezentacji zostaną zaprezentowane kierunki rozwoju i zastosowania produktów branży w różnych sektorach gospodarki. 

Transformacja branży wapienniczej dzieje się w całym procesie produkcyjnym: od kopalni, przez piec, automatykę, efektywność materiałową, kompetencje, produkty specjalistyczne i relacje z otoczeniem, aż po przygotowanie do technologii ograniczających emisje procesowe. Nie jest wyłącznie reakcją na zieloną politykę energetyczną, ale kontynuacją długofalowej modernizacji zakładów.
 
Alina Masse 
Dyrektorka Stowarzyszenia Przemysłu Wapienniczego. W codziennej pracy łączy zadania organizacyjne, komunikacyjne i reprezentacyjne, dbając o to, aby głos branży wapienniczej był obecny tam, gdzie zapadają decyzje ważne dla przyszłości przemysłu.
Zajmuje się komunikacją, współpracą z administracją, partnerami instytucjonalnymi i mediami, a także budowaniem rozpoznawalności sektora wapienniczego. Interesuje się transformacją przemysłu energochłonnego, polityką klimatyczną, dekarbonizacją oraz rolą produktów wapienniczych w gospodarce.
W swoich działaniach stawia na prosty, merytoryczny przekaz oraz pokazywanie realiów branży, która ma strategiczne znaczenie dla gospodarki, choć zdecydowanie zbyt rzadko trafia do centrum publicznej dyskusji.