Konkurs Polski Cement w Architekturze jest organizowany od 1997 roku przez Stowarzyszenie Producentów Cementu i Stowarzyszenie Architektów Polskich. Tegoroczna - XXIX edycja konkursu - została rozstrzygnięta 12 grudnia 2025 r.

Pula nagród dla autorów projektów najciekawszych realizacji z wykorzystaniem technologii betonowej wyniosła 55 tysięcy złotych.

Na XXIX edycję konkursu Polski Cement w Architekturze zgłoszono 50 projektów, a do finału nominowano 19 z nich. Były to obiekty, które zostały zrealizowane do końca 2024 r. w: Bydgoszczy, Gdańsku, Kielcach, Krakowie, Krynicy Zdroju, Poznaniu, Świnoujściu, Warszawie, Wrocławiu, w województwie opolskim, pomorskim i świętokrzyskim.

Zgłoszone obiekty oceniał Sąd Konkursowy w składzie:

• Przewodniczący Sądu – arch. Marek Chrobak
• Przedstawicielka Rady Prezesów SARP – arch. Katarzyna Wiosna-Osóbka
• Laureat ubiegłorocznej edycji Konkursu „Polski Cement w Architekturze” – arch. Paweł Wolanin, WXCA
• Architekt członek Kolegium Sędziów Konkursowych SARP, powołany przez ZG SARP – arch. Marcin Brataniec
• przedstawiciel Stowarzyszenia Producentów Cementu – Zbigniew Pilch

Sekretarz konkursu – Agnieszka Lewandowska
W wyniku obrad Jury postanowiło nominować do finału 19 projektów, a następnie nagrodzić i wyróżnić 7 z nich.

I NAGRODA w wysokości 20 tysięcy zł 
Mauzoleum Martyrologii Wsi Polskich w Michniowie
PRACOWNIA: Nizio Design International
AUTORZY: Mirosław Nizio, Bartłomiej Terlikowski 
INWESTOR: Muzeum Wsi Kieleckiej 
WYKONAWCA: ANNA-BUD sp. z o. o.
ZDJĘCIA: Marcin Czechowicz
Uzasadnienie: Monolityczna bryła, pozbawiona tradycyjnych warstw, jawi się jako symbol niepodzielnej całości doświadczenia – życia i śmierci, budowania i niszczenia. Faktura betonu, odciskająca pamięć drewna, jest świadomym gestem: przywołaniem utraconej codzienności, której ślady trwają w materii, tak jak wspomnienia trwają w ludzkiej świadomości. Patyna, która z czasem pokrywa powierzchnie, jest świadkiem czasu i przypomnieniem o przemijaniu. Beton w Michniowie nie jest neutralnym materiałem. Staje się metaforą pamięci zbiorowej, ciężarem historii, ale i fundamentem przyszłości. Jego surowość jest prawdą, monumentalność – godnością, a trwałość – obietnicą, że pamięć o tragedii nie zostanie zatarta. Architektura z betonu może być nie tylko konstrukcją, lecz także traktatem zapisanym w materii.